Style, kierunki, terminy
postimpresjonizm
termin używany tradycyjnie, aczkolwiek nieprecyzyjnie, na określenie różnorodnych zjawisk w sztuce francuskiej ok 1885-1905, będących bezpośrednim następstwem impresjonizmu, lecz w różnym stopniu i w odmienny sposób przeciwstawiających się jego założeniom i praktyce malarskiej. Drogi nowych poszukiwań wytyczały dążenia do wyzwolenia dzieła plastycznego od bezpośredniej zależności od natury i nadania mu autonomiczności. Miało ono przekazywać uporządkowane, ściśle określone koncepcje intelektualne twórcy, a z drugiej strony oddawać i wywoływać przeżycia emocjonalne; tym celom służyło zdyscyplinowanie środków formalnych (głównie przywrócenie rangi linii i bryły) bądź wzmożona ekspresja form, kładzenie nacisku na konstrukcję i kompozycję obrazów, rezygnacja z tradycyjnej perspektywy i modelunku światłocieniowego na rzecz kolorystycznego różnicowania przestrzeni. Zasady te legły u podstaw szeroko rozumianego postimpresjonizmu, obejmującego kierunki wytyczające drogę awangardowym nurtom sztuki XX w.: neoimpresjonizmu, symbolizmu (syntetycznego, ekspresyjnego), a także były punktem wyjścia dla w pełni autonomicznej twórczości P. Cezanne'a. Anna Sieradzka