Style, kierunki, terminy
pop art
ruch artystyczny narodzony w Anglii i Stanach Zjednoczonych w początkach lat 60. XX w. Ok. 1965 osiągnął szczyt rozwoju i popularności. Nazwa ruchu wywodzi się od popular art, co ma oznaczać sztukę mieszkańców miast. Pop-art nie ma jednolitych cech kierunku plastycznego. Jedynym elementem wspólnym jest obecność w nich lub przypomnienie przedmiotów codziennego użytku. Pop-artyści używają tych przedmiotów jako wzorców estetycznych lub jako elementów kompozycji bądź odtwarzają je w sposób naturalistyczny malarsko, bądź tworzą ich atrapy. Są to rzeczy najczęściej pozostające w bezpośrednim związku z codziennym życiem, np.: butelki po coca-coli, puszki po konserwach, obiekty sprzedaży popularnych domów towarowych; występują też sami ludzie w formie odlewów gipsowych odtworzeni w sytuacjach i gestach typowych dla codzienności. W swoich niezwykle zróżnicowanych formach pop-art styka się niekiedy z action painting i surrealizmem. W interpretacjach teoretyków bywa najczęściej traktowany jako jedno z odgałęzień neodadaizmu. Do wylansowania pop-art przyczyniła się Sidney Janis Gallery w Nowym Jorku urządzając w 1962 wielką wystawą "New Realists", która odniosła duży sukces, a następnie nowojorskie Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Ostateczna nobilitacja pop-art w skali światowej dokonała się w 1964, gdy R. Rauschenberg uzyskał Grand Prix Biennale Sztuki w Wenecji. Do najwybitniejszych twórców pop-artu, obok Rauschenberga, należą: G. Segal, R. Lichtenstein, A. Warhol, T. Wesselman, C. Oldenburg, R. Indiana, J. Rosenquist oraz w Anglii R. B. Kitaj, a we Francji C. Baldaccini. (ang. pop(ular) art 'sztuka popularna')