Style, kierunki, terminy
neobarok
nurt w architekturze 2 poł. XIX w. charakteryzujący się naśladownictwem form baroku i późnego baroku, wyrażający się przede wszystkim w architekturze świeckiej (gmachy publiczne, pałace, kamienice). Występował od ok. poł. XIX w. do końca lat 20. XX w. Niesłusznie utożsamiany z "pompierstwem". Na szerszą skalę pojawił się po raz pierwszy w St. Petersburgu w poł. XIX w. (architekci A. I. Sztakenszneider, L. Bohnstedt, G. A. Bossę nawiązujący do twórczości B. Rastrellego). Poza tym ośrodkami neobaroku były: Paryż (Opera, architekt Ch. Gamier, 1862-75), Wiedeń (K. Hasenauer, F. Feliner) i Berlin (J. Raschdorff). Uznaniem cieszył się w Bawarii za panowania Ludwika II pałacyk w Linderhof. Ok. 1900 i później neobaroku występował w połączeniu z formami secesyjnymi, ponadto przejawiał się w formach baroku rodzimego. W Polsce przykładami architektury neobaroku są m.in. gmach Stowarzyszenia Techników w Warszawie (J. Fijałkowski, 1903-05), Wieczernik na Jasnej Górze w Częstochowie (A. Szyszko-Bohusz, 1920-26) i gmach Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie (T. Toiwiński, 1922-23). Tadeusz S. Jaroszewski