Style, kierunki, terminy
Ludwik XVI
klasycystyczny kierunek w sztuce francuskiej, rozwijający się ok. 1750-90. Do ukształtowania się stylu przyczyniły się wykopaliska w Pompei i Herkulanum, kult starożytnictwa rozbudzony dzięki pismom J. J. Winckelmanna i sztychom G. Piranesiego, jak również poglądy filozoficzne głoszone przez D. Diderota i J.-J. Rousseau. Ogólnie, sztukę tego okresu cechowało zamiłowanie do symetrii, ładu i prostoty. Formy, wzorowane głównie na antyku (moda a la grecque), odznaczały się delikatnym rysunkiem i lekkością proporcji. W architekturze indywidualne odmiany klasycyzmu rozwinęli: J.-A. Gabriel (Petit Trianon w Wersalu, Place de la Concorde w Paryżu), V. Louis, J. G. Souffiot (Panteon w Paryżu), F. J. Belanger i C. Ledoux. W sztuce ogrodowej przyjął się typ sentymentalno-nastrojowego ogrodu angielskiego. Wnętrza były utrzymane w jasnej tonacji; ściany, o symetrycznych podziałach, okładano lakierowaną boazerią, kryto tkaninami i tapetami z malowanego papieru; dużą rolę w dekoracji wnętrza odgrywały nadal stiuki, lustra ścienne i kominki. W ornamentyce elementy antyczne splatały się z motywami sentymentalnymi (atrybuty miłości, symbole pasterskie) i naturalistycznymi (kwiaty). Niezwykle wysoki poziom osiągnęło meblarstwo, reprezentowane przez wielu wybitnych ebenistów (J. H. Riesener, A. i D. Roentgenowie, M. Cariin, R. Dubois, G. Jacob, J.-F. Le Leu, C.-Ch. Saunier, G. Benneman, N. Petit). Meble wykonywano głównie z mahoniu i in. egzotycznych gatunków drewna, i zdobiono markieterią, fornirami, laką, złoceniami, cyzelowanym brązem i ceramicznymi plakietkami z Sevres; na obicia używano tkanin drukowanych, liońskich jedwabi i tapiserii z Beauvais i Aubusson. Do charakterystycznych typów mebli należą różnego rodzaju biurka, kabinety, sekretery, łóżka, kanapy, fotele (berżery, fotele z oparciem w formie medalionu), komody i szafki oraz liczne sprzęty o niewielkich rozmiarach i zróżnicowanych funkcjach użytkowych, jak małe stoliki, konsole, gerydony, serwantki, zegary.