Style, kierunki, terminy
Ludwik XV
francuska odmiana rokoka rozwijająca się ok. 1723 - ok. 1750. Charakterystyczną cechą sztuki tego okresu było dążenie do wyrafinowanego komfortu i intymności wnętrza mieszkalnego. Pomieszczenia odznaczały się stosunkowo niewielkimi rozmiarami, zaś ich ukształtowanie plastyczne było dostosowane do funkcji wnętrza (buduary, gabinety, pokoje muzyczne itp.). Formy były drobne, płynne, subtelne w rysunku; w ornamentyce panował motyw rostwo, obróbka drewna i skór, snycerstwo, garncarstwo, róże, muszle, rozety; wyrazem zamiłowań egzotycznych były chinoiseries i singeries. Wnętrza byty utrzymane w jasnym kolorycie; ściany, podzielone meble w stylu Ludwika XV: l - poudrese; 2 - szezlong na asymetryczne pola ujęte w profilowane złocone ramy, bywały wykładane boazerią, kryte tkaninami i zdobione dekoracją malarską (panneau); nieodzownym elementem były lustra, kominki i delikatne w rysunku sztukaterie. Do czołowych twórców należeli architekci i dekoratorzy: G. Boffrand, R. de Cotte, G. M. Oppenordt, J.-A. Meissonier, N. Pineau, bracia Slodtz; malarze: A. Watteau, F. Boucher, J.-B. Oudry; ebeniści: Ch. Cressent, J.-F. Oeben, G. Joubert, A.-R. Gaudreaux; cyzelerzy: J.-J. i Ph. Caffieri; wyroby z laki produkowali bracia Martin (vernis martin). Niezwykły rozkwit przeżywało meblarstwo. Do wyrobu mebli używano wielu egzotycznych gatunków drewna, zdobiono je markieterią, cyzelowanym brązem, laką, fornirami, złoceniami i plakietkami z porcelany; często stosowano kolorowe płyty marmurowe; jako obicia służyły tkaniny z Beauvais i Aubusson; sprzęty byty niewielkie, o lekkiej fantazyjnej formie; wśród bogactwa typów mebli do charakterystycznych należały: dwudrzwiowe szafy komody, sekretery, biurka cylindryczne, szyfoniery, liczne odmiany foteli (berzera, marcfuise), łóżka, kanapy, szezlongi, stoły, stoliki, toaletki, konsole, gerydony itp.