Style, kierunki, terminy
historyzm
nawiązywanie do przeszłości, do zjawisk historycznych; termin używany w szczególności: l) w znaczeniu szerszym, w zastosowaniu do architektury - tendencja do posługiwania się w twórczości artystystycznej stylami dawnych okresów (historycznymi) lub ich poszczególnymi elementami, przy korzystaniu z naukowo opracowanego zasobu form tych stylów. Historyzm datuje się od I poł. XIX w.; inspirowany przez romantyzm znalazł wyraz przede wszystkim w architekturze, w nawiązaniu do gotyku (neogotyk), a w poł. XIX w. - do renesansu i baroku (neorenesans, neobarok); reakcją przeciw historyzmowi była na przełomie XIX/XX w. secesja, a po niej kierunki konstruktywistyczne; 2) w znaczeniu węższym, w zastosowaniu do malarstwa historycznego - dbałość o wierność w odtwarzaniu elementów historycznych, np. wierność wobec źródeł literackich, kostiumów, podobieństwo postaci z zachowanymi portretami itp.