Style, kierunki, terminy
hiperrealizm
kierunek w sztuce zapoczątkowany w Stanach Zjednoczonych; osiągnął rozkwit w latach 1970-73. Zajmował ważną pozycie na "VII Biennale de Paris" w 1971 i na "V Documenta" w Kassel w 1972. Cechuje go niezwykła wierność w odtwarzaniu wybranych motywów i programowe odrzucenie wszelkich elementów pikturalnych czy innych cech estetyzmu. Charakterystyczną właściwość malarstwa hiperrealistycznego stanowią duże wymiary płócien. J. Ch. Amman rozważając problem hiperrealizmu wyróżnia dwa zagadnienia typowe dla tego nurtu: optycznej realności pojętej jako metoda i optycznej realności odtworzonego przedmiotu. Wymienia też cechy szczególne hiperrealizmu traktując je jako obowiązujące kryteria: "1) wzór stanowi zawsze prawie zdjęcie albo diapozytyw, 2) tradycyjną kompozycję zastępuje wybór wzoru fotograficznego przenoszonego drogą projekcji na podkład obrazu, 3) specyficzne cechy indywidualnego warsztatu twórczego zostają całkowicie odrzucone, 4) przedmiot obrazowany oddany jest w dziele precyzyjnie, zgodnie z wzorem, 5) motywy pochodzą zasadniczo z codziennego życia i otoczenia artysty, 6) podkład fotograficzny nie jest traktowany jako środek pomocniczy, ale jako świadomie wybrana sytuacja wyjściowa dla przedstawienia obrazu". Hiperrealizm wypowiada się zarówno w obrazowych formach dwuwymiarowych, jak i w trójwymiarowych atrapach. Do najwybitniejszych przedstawicieli tego kierunku należą: D. Hanson, J. de Andrea, Ch. Close, S. Posen, R. Goings, R. Cottingham, D. Eddy, G. Richteri, F. Gertsch. (gr. hypćr 'nad, ponad' + realizm}