Style, kierunki, terminy
fowizm
kierunek w malarstwie francuskim początku XX w. o charakterze ekspresyjnym, powstały w 1905. Fowiści nie stworzyli ugrupowania związanego manifestem i programem. Ich wspólna działalność wynikła z przypadkowego spotkania malarzy o analogicznych poglądach i dążeniach twórczych. Młodzi artyści skupieni wokół Matisse'a: A. Marquet, A. Derain, M. Vlaminck, R. Dufy, G. Braque i G. Roault nie mieli określonego programu. Nazwę grupie nadał krytyk sztuki L. Vauxcelles - ten sam, któremu swą nazwę zawdzięcza także kubizm. Podobnie jak ekspresjonizm niemiecki, także i fowizm wywodził się z ducha Gauguina i van Gogha, z chęci zadokumentowania całkowitej swobody artystycznej i zerwania z naśladowaniem natury w oparciu o wzory: sztuki dawnej, Bliskiego i Środkowego Wschodu, bizantyjskich mozaik i sztuki prymitywów. Najistotniejszymi cechami malarstwa fowistów było syntetyczne kształtowanie formy, śmiała deformacja rysunku i stosowanie czystych, płaskich i pełnych światła plam koloru. W obrębie tych tendencji istniały między malarzami dość istotne rozbieżności wynikające ze zróżnicowania poszczególnych indywidualności. Z perspektywy czasu Derain wspominał: "Barwy stały się dla nas ładunkiem dynamitu. Miały one pochwycić światło. Idea w swej świeżości była czarodziejska, że wszystko można wznieść ponad rzeczywistość. Wielką zasługą tego eksperymentu było wyzwolenie obrazu z wszelkiej zależności od konwencji i naśladowania. Szliśmy wprost do barwy". W 1907 grupa rozpadła się. (franc. fauyisme, od fauve 'zwierz')