Style, kierunki, terminy
art informel
termin użyty po raz pierwszy przez francuskiego krytyka M. Tąpie w początkach lat 50. XX w. na opisanie malarstwa abstrakcyjnego, w którym skojarzenia figuralne bądź geometryczne ustępują na rzecz spontanicznych, bezforemnych układów kompozycyjnych. Art informel był wiodącym nurtem sztuki europejskiej lat 50., paralelnym wobec amerykańskiego abstrakcyjnego ekspresjonizmu. Abstrakcja bezforemna sprowadzała się do odrzucenia wszelkich stałych reguł kompozycji na rzecz całkowitej spontaniczności jako bezpośredniego zapisu gestu artysty. Za pionierów tego rodzaju malarstwa uważa się Wolsa i H. Hartunga. Terminem tym określa się twórczość Fautriera, Dubuffeta, Michaux, Mathieu i Tapiesa. W sztuce polskiej art informel stał się powszechną manierą malarską po 1956. Uważany po okresie socrealizmu za najnowocześniejszy sposób malowania, był w gruncie rzeczy adaptowany dość powierzchownie (najlepsze przykłady to twórczość z tych lat T. Kantora, J. Tchórzewskiego, J. Ziemskiego). Zbliżonym określeniem jest powstały w 1954 termin t a s z y z m (tache - plama). Określa się nim często twórczość tych samych artystów (np. Michaux) i stosuje wymiennie wobec art informel. Taszyzm podkreśla wyraźniej automatyczny, spontaniczny charakter abstrakcji. (franc. (art) informel '(sztuka) bezkształtna')