słownik - Ż
żabka - średniow. ozdoba arch. w kształcie zwiniętych liści lub pączków,_w sztuce rom. służyła gł.
do ozdobienia baz kolumn; w gotyku osadzana była
często na odchylającej się na zewnątrz łodydze.
Umieszczano ją na gzymsach, głowicach kolumn, archiwoltach i obramieniach otworów, na krawędziach
szczytów, wimperg, hełmów wież, w zwieńczeniach
pinakli itp.; element składowy kwiatonów; występuje również w kam. rzeźbie wolno stojącej,
snycerstwie, malarstwie, grafice oraz w wyrobach rzemiosła artyst. opartych na wzorach arch.