słownik - T
tempietto: 1) mała świątynia na rzucie koła;
2) klasycyst. pawilon ogrdowy o podobnej formie.
trompa - wnętrzki, narożny wysklepek
o kształcie
wycinka stożka, składający się z jednego lub kilku łuków
konstrukcyjnych, zmniejszających
się uskokami ku dołowi,
T. umożliwiają przejście
od rzutu czworobocznego do ośmiobocznego, stanowiącego podstawę dla sklepienia kopuł
(franc. trompe, z niem. trumpa)
tryforium - triforum: l) w kościołach rom. i got.
rząd trójdzielnych ślepych arkadek lub galeria mieszcząca się w grubości muru i otwierająca się do
wnętrza rzędem przeprutych arkadek; t. umieszczano w
ścianie wewn. prezbiterium, nawy gł. lub poprzecznej, pomiędzy arkadami międzynawowymi a
kondygnacją wielkich okien; 2) trójdzielne arkadowe okno
lub przezrocze. T. są szczególnie charakterystyczne dla
architektury sakralnej XIII w. w pd. i zach. Europie.
(późnołac. triforium)
tryglif - prostokątna, z trzema ostrymi żłobkami
płyta między metopami i na narożach fryzu belkowania doryckiego; pod tenią każdego t. znajdowała się
reguła z sześcioma łezkami. Zgodnie z tzw. zasadą t.,
obowiązującą w porządku doryckim, umieszczano je
na osi każdej kolumny (z wyjątkiem narożnych) i na
osi każdego interkolumnium. T. wywodzi się z budownictwa drewn., gdzie
był mniej lub bardziej ozdobnie wykonywanym zakończeniem wystającej na zewnątrz belki stropowej.
(łac. triglyphus, z gr. triglyphos 'mający trzy wyżłobienia')