słownik - O
obejście - ambit, w kościołach przejście obiegające
prezbiterium, zwykle na przedłużeniu naw bocznych,
oddzielone murem lub arkadami; o. było charakterystycznym elementem kościołów rom. (zwł.
pielgrzymkowych) i got.; do o. przylegały zwykle kaplice promieniste (tzw. wieniec kaplic).
obelisk - wysoki słup, przeważnie czworoboczny,
zwężający się ku górze, ścięty u szczytu, w formie
wydłużonego ostrosłupa. Monumentalne i monolitowe o. charakterystyczne są dla architektury staroż.
Egiptu; w nowoż. sztuce eur. przejęto o. jako jedną z
form pomników kommemoratywnych, a w mniejszych proporcjach jako element dekor. w
architekturze (m.in. w formie sterczyny), rzeźbie i rzemiośle artyst.; rozpowszechniony także zwł. w ogrodach
romant. jako forma monumentu upamiętniająca wybitnych ludzi i zdarzenia.
(łac. obeliscus, z gr. obeliskos 'rożen, słup'}
obramienie - dekor. ujęcie otworu (zwł. okiennego),
wnęki, płyciny, panneau, tablicy, epitafium, nagrobka
itp. O. może być wykonane w tym samym materiale
co element dekor. lub odmiennym; składa się zazwyczaj z gładkiej lub profilowanej listwy, czasem z
uszakami akcentującymi zwykle górne naroża, z pilastrów,
kolumienek lub herm podtrzymujących zwieńczenie
w postaci gzymsu, frontoników itp.; charakterystyczne dla architektury nowoż. Ozdobne o. otworu
drzwiowego nazywa się portalem, o. tkanin, iluminacji,
reliefów, rycin bordiurą.