słownik - c
chrząstkowo-małżowinowy ornament - ornament
składający się z trawestowanej fantazyjnie chrząstki z
uwypuklonymi guzami oraz małżowiny usznej; pojawił się w koń. XVI w. w Niderlandach. a
rozpowszechnił w sztuce pn. i środk. Europy w 2 ćw. XVII w. i był
modny niemal do końca stulecia; występował zwł. w
snycerstwie, meblarstwie, złotnictwie i sztukatorstwie. Jeśli jeden z dwóch motywów tego ornamentu
występuje bez drugiego, mówimy bądź o ornamencie
chrząstkowym, bądź o małżowinowy m.
cokół: l) najniższy nadziemny człon budowli lub
poszczególnych elementów arch. (np. kolumny, filaru, portalu), stanowiący ich podstawę konstrukcyjną
albo wyłącznie wizualną, na ogól wysunięty uskokowo w stosunku do górnych partii muru, często
wyodrębniony odmiennym materiałem, fakturą (np. boniowaniem) i osobnym gzymsem zw. cokołowym. W
większych budynkach występuje na całej dolnej kondygnacji zw. wówczas przyziemiem cokołowym.
Stosowany do czasów rzym.; od renesansu stał się
ważnym elementem arch., zwł. w budownictwie pałacowym; 2) postument.
(wl. zoccolo)
collage - kolaż, technika polegająca na zestawieniu
na płaszczyźnie wycinków różnych materiałów w
zamierzoną całość kompozycyjną za pomocą klejenia, spawania, i in. metod montażu. Jako pierwsi
zastosowali c. kubiści: P. Picasso, G. Braque, J. Gris w
formie papier colle; przejęli od nich tę ideę i rozwinęli
dadaiści, zwł. K. Schwitters i surrealiści, np. M. Ernst.
Dalszy rozwój c. prowadził do przestrzennego rozbudowania w assemblage.
(franc. 'naklejanie, oklejanie papierem')