rzeźbiarze
Auguste Rodin (1840-1917)
Studiował w Ecole des Arts
Decoratifs w Paryżu (1854-57),
gdzie m.in. korzystał z rad J. B.
Carpeaux. Trzykrotnie usiłował
dostać się na studia w Ecole des
Beaux-Arts - za każdym razem bez
skutku. W 1864-71 pracował jako
dekorator w manufakturze porcelany w Sevres (pod kierunkiem
rzeźbiarza Carrier-Belleuse'a),
1871-76 przebywał w Brukseli
i ozdobił tam rzeźbami wiele gmachów (m.in. giełdę), później działał
głównie w Paryżu i Meudon. W 1876
odbył podróż do Włoch, gdzie zainteresowała go sztuka Michała
Anioła. Źródłem inspiracji była też
dla niego rzeźba gotycka (w 1877
zwiedził francuskie katedry gotyckie).
Jego pierwsze prace (Wiek spiżowy,
1876, Kroczący, 1877, Jan Chrzciciel, 1879) cechował tak
naturalistyczny modelunek, że uważano je
początkowo za odlewy z żywego
modela. Dowodem rosnącej sławy
Rodina było zlecenie mu w 1880 wykonania monumentalnego portalu
dla Musee des Arts Decoratifs
w Paryżu. Miała to być symboliczna wizja Bramy Piekieł z Boskiej
Komedii Dantego. Rodin nigdy dzieła
nie wykonał, choć wracał do niego
wielokrotnie i opracował wiele jego fragmentów (Ewa, Adam,
Myśliciel, Pocałunek, Ugolino, Paolo
i Francesca, Trzy cienie). W następnych latach Rodin rozwinął bardzo
aktywną działalność rzeźbiarską,
której uzupełnieniem było wiele
rysunków lawowanych akwarelą.
Tworzył liczne popiersia portretowe (J. P. Laurensa, J. Dalou, 1883,
J. A. Falguiere'a, 1897, G. Clemenceau, 1911), symboliczne
kompozycje figuralne (Wieczna wiosna,
1884, Amor i Psyche, 1886, Fugit
Amor, 1887, Wieczny idol, 1889,
Syn marnotrawny, 1889, Dłonie boga, ok. 1898, Katedra, 1908) i
pomniki (C. Lorraina w Nancy, 1889,
prezydenta Sarmiento w Buenos
Aires, V. Hugo, 1896 - obecnie
w Musee Rodin, H. Balzaka w Paryżu, 1893-98, projekt
Pomnika pracy, 1894, a przede wszystkim
dramatyczna grupa Mieszczanie z Calais
, 1885-88, Calais). Dzieła
te, ze względu na swój nowatorski
charakter, były często obiektem
ostrych ataków ze strony konserwatywnych krytyków i dopiero
retrospektywna wystawa prac Rodina na
Wystawie Światowej 1900 w Paryżu zadecydowała ostatecznie o
sławie rzeźbiarza. Indywidualny, niezwykle oryginalny styl Rodnia był
wypadkową wielu czynników. Składały się nań zarówno wielka
swoboda i biegłość techniczna, jak
umiejętność wykorzystywania różnych elementów formalnych i
treściowych. Głównym tematem rzeźb Rodina jest
zawsze człowiek, przedstawiony
w sposób dynamiczny, w całym
bogactwie przeżyć psychicznych,
z niezwykłą znajomością anatomii.
Od strony formalnej dzieła Rodina cechuje wieloprofilowa kompozycja
(dzięki której rzeźba może być
oglądana z każdej strony), doskonale wyważona bryła oraz
szorstka, zróżnicowana faktura, powodująca wibrację refleksów
świetlnych. Zastosowanie przez artystę
tego światłocieniowego modelunku, zacierającego ostrość
konturów i wywołującego wrażenie ruchu, dało początek rzeźbie
impresjonistycznej, a równocześnie wiele
prac stawia go w rzędzie symbolistów. Największą zasługą Rodina było
ostateczne przełamanie tradycji
akademickich i stworzenie przesłanek rozwojowych dla rzeźby XX
w. Rosin odegrał dużą rolę jako pedagog (przyjmował uczniów do swej
pracowni). Jego wypowiedzi teoretyczne, zbierane przez poetę R. M.
Rilkego, zostały wydane w 1911. W
1914 Rodin opublikował Les Cathedrales de France. W Paryżu
znajduje się Musee Rodin (w Hotel
Biron z l. pół. XVIII w.) z bogatym
zbiorem jego prac. Na muzeum
została zamieniona również ostatnia pracownia artysty w Meudon.
