malarze

Auguste Renoir 1841-1919

[Rozmiar: 9328 bajtów] Auguste Renoir pochodził z rodziny skromnych rzemieślników. Jego talent ujawnił się bardzo wcześnie. Przez wiele lat bliski Monetowi i impresjonistom, odszedł od nich, wybierając własną drogą. U schyłku życia był artystą cenionym i poszukiwanym, lecz prawdziwy tryumf jego malarstwa, pełnego zmysłowości i radosnych scen z życia codziennego, nastąpił dopiero po jego śmierci. Urodził się 25 lutego 1841 roku w Limoges. Jego Ojciec byt krawcem, a matka szwaczką. Pierre-Auguste Renoir spędził dzieciństwo w Paryżu, w dzielnicy sąsiadującej z Luwrem. Od najmłodszych lat rodzice podsycali jego pasję do rysunku, mimo ze miał również uzdolnienia muzyczne. W wieku lat trzynastu rozpoczął terminowanie u dekoratora porcelany. Moja praca polegała na malowaniu na białym tle małych bukiecików, za co dostawałem po pięć groszy za tuzin" — opowiadał później sprzedawcy obrazów Ybllardowi. W przerwie obiadowej biegał do Luwru, by robić rysunki rzeźb lub kopiować obrazy mistrzów. Wprowadzenie mechanicznego zdobienia porcelany zmusza Renoira do zmiany zawodu. Znajduje pracę polegającą na malowaniu stor i wachlarzy. Zaoszczędza w ten sposób trochę pieniędzy i postanawia dać sobie spokój z półśrodkami. W wieku 19 lat uzyskuje uprawnienia kopisty w Luwrze. Rok później zapisuje się do pracowni Gleyre'a, gdzie przygotowuje egzamin konkursowy do Akademii Sztuk Pięknych, który zdaje w 1862 roku.
MŁODOŚĆ POD ZNAKIEM IMPRESJONIZMU
W pracowni Gleyre'a zaprzyjaźnia się ze studiującymi malarstwo: Claudem Monetem (1840-1926), Frederikiem Bazilleem (1841-1870) i Alfredem Sisley'em (l839-1899). Któregoś dnia mistrz Gleyre rzuca pod adresem młodego Renoira: „Czyżby pan nie czuł, ze duży palec od nogi Germanikusa musi mieć w sobie więcej dostojeństwa, niż palec węglarza zza rogu? Nie! Dla Renoira i jego kolegów z kursu, wyidealizowana wizja antyku przestała mieć jakiekolwiek znaczenie. Malarze, których cenią to: Delacroix (l796-l875),Corot (1796-1875),Courbet (l8l9-l877) i Manet (1832-1883). Odrzucają sztuka pompatyczną, jedyna dopuszczana na Salon (wystawę paryską o wielkiej sławie). Jeżeli jednak malarz chce być znany, jeśli chce sprzedawać, jego obrazy muszą pojawić się na Salonie. Renoir wystawia na Salonie w 18 65. Ale już w roku następnym — wraz z Manetem i Cezanne'em (l839-1906) — znajdzie się wśród odrzuconych. Sytuacja ta powtórzy się w roku 1867. Tym razem jego los dzielą — Monet, Sisley i Bazillc. W 1867 roku Renoir wprowadza się razem z Monetem do mieszkania przy ulicy Yisconti, należącego do Bazille'a, który ma zamożnego ojca i żyje całkiem dostatnio. W ciągu dnia trzej przyjaciele pracują, a wieczorami chodzą do kawiarni Guerbois, gdzie przesiaduje ówczesna awangarda artystyczna. Kiedy pogoda sprzyja, jeżdżą do podparyskiego lasu Pontainebleau znanego odkąd w pobliskiej wsi Barbizon malują: Corot, Courbet l Daubigny (I8I7-I878). W l868 roku jury Salonu kwalifikuje na wystawę nadesłany przez Renoir.i obraz —Liza z parasolki}. Figurująca na nim Liść Trćhot jest wtedy jego przyjaciółką i natchnieniem. W 1869 roku Renoir spędza wiele czasu w Bougival, u boku Moneta. W 1870 znów wystawia na Salonie, który interesuje go jedynie ze względów komercjalnych, gdyż jak sam mówi „w Paryżu istnieje może z piętnastu prawdziwych miłośników malarstwa, będących w stanie zainteresować się malarzem, którego nie było na Salonie." Wojna francusko-pruska wybucha w sierpniu 1870 roku. Renoir jest zmobilizowany. Szczęściem mc trafia na front, cierpi jednak z powodu oddalenia od rodziny i przyjaciół. Smutek pogłębia żałoba: przyjaciel Bazille ginie jesienią 1870. Zdemobilizowany w marcu 1871 roku, Renoir chwyta za pędzel. Często bywa u Moneta w Argentcuil pod Pary- żem. Przyjeżdżają tam też Sisley, Pissarro (I830-I903) i Manet, by malować razem w plenerze. Wspólnie zakładała Societe d'artistcs — stowarzyszenie, które doprowadzi do pierwszej wystawy impresjonistów w 1874 roku. Na skutek ataków krytyki przedsięwzięcie to kończy się dla uczestniczących w nim malarzy finansowym fiaskiem. Stowarzyszenie Artystów zostaje rozwiązane. A jednak kilku kolekcjonerów zaczyna interesować się płótnami impresjonistów. Państwo Charpentier, na przykład, zachęcają Renoira do dalszego malowania i przedstawiają go wysokim osobistościom i ludziom interesu, którzy zamawiają u niego portrety. W 1879 roku malarz wysyła na Salon obraz przedstawiający Panią Charpentier z dziećmi i odnosi sukces.
MALARZ PODRÓŻNIK
Zapraszany przez swych bogatych klientów Renoir podróżuje. U dyplomaty Paula Berarda w normandzkim zamku w Wargemenont wykonuje portrety jego rodziny. Maluje tez nad brzegami Sekwany. W l88l, śladami Delacroix rusza w podróż po Algierii. Poprzez rozłąkę wystawia na próbę swe uczucia do poznanej pod koniec 1879 roku Aliny Charigot. Po powrocie do Francji, jesienią l88l roku wyjeżdżają razem do Włoch, gdzie podziwiają mistrzów tamtejszego malarstwa. W drodze powrotnej Renoir zatrzymuje się na południu Francji, u Cezanne'a. W roku 1882 choruje na płuca i, za radą lekarza, ponownie jedzie do Algierii. Następnego roku wyjeżdża na wyspy nieopodal wybrzeży Normandii. Potem razem z Monetem jadą na Lazurowe Wybrzeże.
LATA DOJRZAŁOŚCI
Bogatszy o doświadczenia z podróży Renoir pracuje nad stylem bardziej osobistym. Próbuje swych sił malując obrazy, na których umieszczone w jasnych dach postaci o wyraźniejszym konturze przywodzą na myśl włoskie freski, a porcelanowe ciała przypominają malarstwo Ingresa. Wystawiony w 1887 roku obraz trapiące sif należy właśnie do tego okresu jego twórczości. Od roku 18 8 5 Renoir wyjeżdża często do F.ssoyes, rodzinnego miasteczka żony, oddalonego o 200 kilometrów na poludniowy-wschód od Paryża, gdzie w końcu kupuje dom. Malując praczki, Renoir łagodzi linie i powraca do stylu bardziej subtelnego, bardziej harmonijnego. W 1889 wprowadza się do Chateau des Brouillards na Montmartrze w Paryżu. W 1892 roku zarząd Sztuk Pięknych kupuje ygoDzicwczfta przy pianinie. To wyraz uznania dla malarza, który poprzez państwowy zakup jeszcze za życia znajduje się w muzeum. W 1919 roku Renoir zostaje odznaczony Legią Honorową, z czego jest bardzo dumny.
STAROŚĆ W COLLETTES
Starzejący się malarz cierpi na częściowy paraliż twarzy i reumatyzm. Lekarze zalecają mu łagodny klimat, więc począwszy od 1898 roku, jeździ regularnie w okolice Nicei, do miejscowości Cagnes-sur-Mer. Zamieszka tam na dobre od 1907 roku, kiedy kupi posiadłość nazywaną — Collettes. Nadal odwiedza Essoyes, ma również mieszkanie w Paryżu, przy bulwarze Rochechouart, ale od 1910 roku wszystkie zimy spędza w Collettes. Ostatnie lata artysty upływają pod znakiem śmierci bliskich, wojny i choroby. W 1915 umiera żona, dwaj synowie zostają poważnie ranni w I wojnie światowe). A jednak Renoir nie przestaje malować. „Myślę, ze w moim życiu nie było jednego dnia bez malowania" — wyznaje pod koniec życia. Umarł 2 grudnia 1919 roku.