malarze

Gustave Moreau 1826-1898

[Rozmiar: 9596 bajtów] Otoczenie, w którym Gustave Moreau przychodzi na świat sprzyja malarskiemu powołaniu. Jego ojciec, architekt, esteta o wielkiej znajomości kultury klasycznej, zachęca syna do pracy twórczej. Poparcie ojcowskie wyraża się w sferze psychologicznej, intelektualnej i materialnej. Całe życie Gustave Moreau mieszka i pracuje w burżuazyjnym domu, zakupionym dla niego przez ojca w Paryżu . Gustave Moreau przychodzi na świat 6 kwietnia 1826 roku w Paryżu. Jest pierwszym dzieckiem Louisa Moreau (1790-1862) i Pauliny Desmoutier (l802-1884), którzy pobrali się 16 maja 1825 roku.
MIŁOŚĆ DO SZTUKI SPRAWĄ RODZINNĄ
Matka Gustave'a Moreau jest córka notabla z Douai na północy Francji, który po zakończeniu kariery przemysłowca z branży tekstylnej, został merem w małej miejscowości w regionie Pas-de-Calais. Ojciec malarza kształcił się w zawodzie architekta u Charlesa Perciera (1764-1838), architekta cesarza Napoleona I. Odbył tradycyjną podróż do Włoch, skąd przywiózł wiele rysunków przedstawiających dzieła architektury. W 1851 roku opublikuje książkę "Rozważania na temat sztuk pięknych ', w której przedstawi swoje przemyślenia na temat sztuki. W rok po narodzinach Gustave'a przychodzi na świat jego siostra Camille, w Vesoul na wschodzie Francji. Louis Moreau został tu mianowany architektem departamentu. Po rewolucji l830 roku rodzina Moreau zamieszkuje na stałe w Paryżu. Mała Camille umiera przedwcześnie w roku 1840. W 1841 roku Gustave i jego matka wyjeżdżają razem do Włoch. Gustave przywiezie stamtąd zeszyt szkiców, zawierających wrażenia z Mediolanu, Wenecji i Florencji. Następne lato spędza w Bretanii. Potwierdza się jego gust i talent. Dzięki pomocy ojca, otrzymuje kartę kopisty Luwru. Po maturze Gustave przygotowuje się do egzaminu Akademii Sztuk Pięknych, do atelier neoklasycznego malarz Francois Picota (1786-1868). Zostaje przyjęty w roku 1846. W dwa lata później stara się o Grand Prix de Rome - stypendium fundowane przez państwo francuskie, umożliwiające pobyt i naukę artystów we Włoszech. Udaje mu się zaliczyć pierwszy etap konkursu, ale w drugim zostaje odrzucony. Próbuje ponownie w roku l849, przechodzi przez oba etapy, ale nie otrzymuje nagrody. Opuszcza zatem Akademię Sztuk Pięknych.
POTWIERDZENIE
Gustave Moreau przygotowuje się do Salonu i realizuje na zamówienie państwowe kopię obrazu Annibala Carrache (I560-1609) z muzeum Luwru. W l851 roku państwo zamawia u niego inna kopię, ale tym razem artysta protestuje: pragnie sprzedawać swoje wtasne prace. Administracja poddaje się i Gustave Moreau otrzymuje zaliczkę w wysokości 300 franków na płótno oryginalne. W 1852 roku wystawia na Salonie Pietę, obraz dużego formatu, nad którym pracował od trzech lat (dzisiaj zaginiony). 16 października tego samego roku, ojciec Gustave'a Moreau nabywa dla syna dom, pod numerem 14 przy ulicy Rochefoucauld, w prawobrzeżnym Paryżu, niedaleko dworca Saint-Lazare. W tym uprzywilejowanym i urządzonym według gustów burżuazji miejscu, Moreau urządza na trzecim piętrze swa pracownię. Pracuje w doskonałych warunkach i otrzymuje często zamówienia państwowe, obraca się w kręgach oficjalnych artystów. Do szczęścia brakuje mu jednej rzeczy: długiej podróży po Włoszech, tego podstawowego etapu edukacji klasycznego malarza. Wielokrotnie napomyka o możliwości podróży i nagle 1857 roku wyjeżdża pospiesznie do Rzymu. Ten pośpiech tłumaczy bez wątpienia ciąża młodej dziewczyny o imieniu Marie, tyle tylko, ze wkrótce potem wyszła za mąż i urodziła syna Matka Gustave'a cieszy się w liście adresowanym do syna, ze nic poślubił Marie; jej zdaniem, małżeństwo i ojcowstwo stanowiłyby poważną przeszkodę w jego karierze. We Włoszech Gustave Moreau poświęca się całkowicie malarskiemu powołaniu. Po pobycie w Rzymie jedzie do Florencji, gdzie wykonuje kopie w muzeum Uffizi. Spotyka tam Edgara Degasa (1834-1917), z którym zaprzyjaźnia się i odtąd razem podróżują. W sierpniu 1858 roku rodzice Moreau dołączają do syna. Przebywają w Mediolanie, później w Wenecji i Florencji, na końcu zaś w Rzymie. Cała rodzina powraca do Paryża we wrześniu 1859 roku.
CZAS SUKCESU
Po dwóch latach nieobecności, Moreau powraca do swego atelier przy ulicy Rochefoucauld. Spotyka młodą guwernantkę, Alexandrine Dureux, w której się zakochuje. Ich dwudziestopięcioletni związek będzie zachowany w sekrecie. Malarz i pisarz Eugene Fromentin (l820-1876), z którym Moreau przyjaźni się od 1854 roku, przedstawia mu potencjalnych nabywców jego płócien. W l862 roku umiera ojciec Moreau Mimo nieszczęścia malarz kontynuuje różnorodne prace: seanse w atelier, kopie w Luwrze oraz studia żywych zwierzy w menażerii Muzeum Historii Naturalnej. Zdobywa medal na Salonie 1864 roku. Fredenc de Courcy, przyjaciel zajmujący się zdobnictwem realizuje na podstawie jego dzieł emalie. Sprzedają się one dobrze. Obrazy Moreau również. Ich sprzedażą i księgowością zajmuje się matka malarza W l868 roku Moreau zostaje członkiem jury konkursu Grand Prix de Rome. W 1870 roku, kiedy Francja wypowiada wojnę Prusom, malarz jest w Paryżu. Wojska pruskie rozbijają armię francuska pod Sedanem i idą na Paryż, Moreau zaciąga się do Gwardii Narodowej, aby bronić stolicy. Wiosną 1871 roku jego ramię jest sparaliżowane w wyniku reumatyzmu stawów, którego nabawił się w czasie służby na murach obronnych w listopadzie poprzedniego roku. W czerwcu musi więc wyjechać na leczenie. Po powrocie do Paryża sprzedaż i zamówienia nabierają regularnego rytmu. W roku 1873 dzięki Henri'emu Cernuschi (1821-1896), bogatemu kolekcjonerowi, malarz zaczyna interesować się sztuką Dalekiego Wschodu. Państwo zamawia u niego dekorację kaplicy Dziewicy Maryi w parys- kim Panteonie. Moreau jednak odmawia: "Pragnę pozostać malarzem obrazów" - mówi. W 1875 roku Gustave Moreau otrzymuje Legię Honorowa. Odznaczony, uznany i bardzo ceniony przez niektórych wielbicieli sztuki, pracuje bez wytchnienia. Szkicuje tropikalne kwiaty w szklarniach Muzeum Historii Naturalnej i z notatnikiem w ręku przechadza się po salach paryskich muzeów. Na Wystawie Światowej w 1878 roku w Paryżu prezentuje około dziesięciu dzieł i otrzymuje medal. W 1880 roku bierze po raz ostatni udział w Salonie. W lipcu 1884 roku umiera matka artysty. Pogrążony w smutku, przestaje pracować przez szereg miesięcy. W następnych latach wyjeżdża często z Paryża, aby uciec od bolesnych wspomnień. Wszędzie towarzyszy mu Alexandrine, która w 1889 roku nagle zaczyna chorować i w 1890 roku umiera. Na grobie tej, której nigdy nie poślubił, malarz każe umieścić ich połączone inicjały: "A.G." Moreau, który jest już członkiem rozmaitych jury, decydujących o przyjęciu dzieł na wystawy, zostaje w 1888 roku wybrany do Akademii Sztuk Pięknych. Bywa w środowisku symbolistów i naucza malarstwa, jego uczeń, przed którym jest wspaniała przyszłość, nazywa się Henri Matisse (l869-1954). W maju 1895 roku, po ukończeniu olbrzymiego obrazu Jupiter i Semcle, przystępuje do realizacji swego ostatniego wielkiego projektu: przekształcenia własnego domu w muzeum. Chce w ten sposób udostępnić swoje dzieło i zapewnić jego konserwację. Gustave Moreau umiera 18 kwietnia 1898 roku w Paryżu. Zostaje pochowany w grobowcu swoich rodziców na cmentarzu Montmartre, niedaleko grobu Alexandrine Dureux.