architekci
Daniel Poppelmann 1662-1736
Twórca Zwingeru w Dreźnie, arcydzieła architektury rokokowej. Urodził się w Herfordzie, w Westfalii, osiadł w Dreźnie w 1686, gdzie 1691 otrzymał stanowisko "conducteur" w Krajowym Urzędzie Budowlanym a ostatecznie zastąpił w 1705 Marcusa Conrada Dietzego na stanowisku Landbaumeistra elektora Saksonii i króla Polski Augusta Mocnego. W 1705-15 zbudował Palais Taschenberg w Dreźnie dla faworyty elektora. W związku z uroczystościami dworskimi w 1709 zbudował prowizoryczny, drewniany amfiteatr, który elektor postanowił zastąpić kamienną strukturą (Zwinger), włączoną do zespołu wielkiego nowego pałacu królewskiego, którego projekt powierzono Poppelmannowi. W 1710 Poppelmann został mianowany "Geheim Cammeriere" i wysłany na studia i w celu zbierania pomysłów do Wiednia i Włoch. Jego projekty pałacu ukazują pewne wpływy wiedeńskiego baroku Hildebrandta i rzymskiego baroku Carla Fontany. Jednak Zwinger w swej ogólnej koncepcji jest dziełem bardzo indywidualnym - rozległa przestrzeń otoczona jednokondygnacyjną galerią połączoną dwukondygnacyjnymi pawilonami, z bogato zdobionymi wejściami - przypomina olbrzymi miśnieński serwis. Zwinger został zrealizowany tylko częściowo (1711-20, Kronentor, 1713, Wallpavillon, 1716; budowla została zniszczona 1944, jednak została całkowicie odbudowana). Dekorację rzeźbiarską wykonał Balthasar Permoser a wspaniałość ogólnego efektu zależała w wielkiej mierze od korzystnej współpracy architekta z rzeźbiarzem. Późniejsze budowle Poppelmanna są mniej ważne. "Indyjski" Wasserpalais nad Łabą w Pillnitz (1720-23), z chińskimi dachami i malowanymi postaciami Chińczyków pod okapem; Bergpalais w Pillnitz (1724), zamek Moritzburg, zaczęty 1723, jednak ukończony za dyrekcji Longuelune'a, rozbudowa Pałacu Japońskiego w Dreźnie (od 1727, zrealizowana za dyrekcji de Bodta. Jego projekty kościoła Trzech Króli na Nowym Mieście w Dreźnie (1732-39) zrealizował G. Bahr. Od 1728 Poppelmann współpracował z Longuelune'em w Warszawie nad projektem rozległego, nowego Pałacu Saskiego, z którego zrealizowano tylko część centralną (ok. 1730). W Warszawie jego następcą był syn Carl Friedrich.