architekci
Ludwig Mies van der Rohe (1886-1969)
Praktykował u Bruno Paula i od 1908 do 1911 w pracowni P. Behrensa w Berlinie. Jego najwcześniejsze samodzielne projekty zdradzają wpływ Schinkla i berlińskiego neoschinkelizmu z początku lat dwudziestych (dom Krollera, 1912). Pod koniec pierwszej wojny światowej opanował go, podobnie jak Gropiusa, szaleńczy entuzjazm dla ekspresjonizmu. Wówczas to zaprojektował swe rewolucyjne szklane wieżowce (1919-21). Gdy Niemcy odnalazły swój racjonalny styl, charakterystyczny dla lat dwudziestych i trzydziestych, Mies sprawdził się w nim znakomicie (budynki mieszkalne w Berlinie i Stuttgarcie, 1925-27). Jego prawdziwa wielkość jako architekta ujawniła się po raz pierwszy w projekcie niemieckiego pawilonu na wystawę w Barcelonie w 1929, z jego otwartym planem i mistrzowsko rozwiniętą kompozycją przestrzenną i drogocennymi materiałami - marmurem, trawertynem, onyksem, łączonymi z polerowaną stalą i zielonkawym szkłem - dowodem dążenia do najwyższej jakości i doskonałego wykończenia. Zasady rozplanowania pawilonu barcelońskiego zostały sprawdzone w budownictwie mieszkalnym - prywatnym domu Tugendhat w Brnie (1930). Od 1930 do 1933 Mies był dyrektorem Bauhausu, najpierw w Dessau, później w Berlinie, w ostatnim, pełnym niepokoju okresie istnienia szkoły. W 1938 został mianowany profesorem architektury w Armour Institute (obecnie Illinois Institute of Technology) w Chicago. W 1939 zaprojektował cały nowy campus Instytutu, którego założenie rozwinęło się z czasem, wzbogacając się o nowe budynki. Budowle te charakteryzuje kubiczna prostota, dzięki czemu poszczególne pawilony można było łatwo dostosowywać do zróżnicowanych potrzeb uczelni, perfekcyjna precyzja detalu pozwalająca na jednoznaczne określenie każdego członu. Te jakości cechują całą twórczość Miesa. Jak sam mówił w udzielonym wywiadzie: "nie chcę być interesujący, chcę być dobry". Jego oeuvre, zadziwiająco małe do drugiej wojny światowej, później wzrosło w sposób widoczny. Spośród prywatnych domów trzeba wymienić Farnsworth House w Plano (Illinois, 1950), wśród bloków mieszkalnych do ważniejszych należą Promontory Apartments (1947), o konstrukcji żelbetowej, i Lake Shore Drive (1951), o konstrukcji stalowej - oba w Chicago, a także Lafayette Towers w Detroit (1963). Z budowli biurowych wyróżnia się Seagram Building w Nowym Jorku (1956-59), z wykładzinami z brązu i marmuru. Ważnym dziełem jest też nowa Galeria Narodowa w Berlinie Zachodnim (1963-68). Wszystkie te budowle są ostatecznym, triumfalnym potwierdzeniem stylu stworzonego w początku lat dwudziestych i upowszechnionego w latach trzydziestych. Nie mają one nic wspólnego z tendencjami neorzeźbiarskimi ostatnich piętnastu, czy dwudziestu lat.