architekci
William Kent 1685-1748
Malarz, dekorator, projektant ogrodów i architekt. Urodził się w Bridlington, w ubogiej rodzinie, udało mu się jednak studiować malarstwo w Rzymie przez dziesięć lat. Lord Burlington, którego protegowanym i przyjacielem pozostał do końca życia, umożliwił mu w 1719 powrót do Londynu. Kapryśny, impulsywny i aintelektualny, był w przeciwieństwie do swego patrona w istocie człowiekiem nie wykształconym. Choć pracował równie chętnie w stylu neogotyckim, jak klasycznym, poddawał się wciąż na nowo woli Burlingtona, by we wszystkich większych zadaniach podporządkowywać się lub dopasowywać do reguł palladiańskich. Bardziej osobisty styl ukazują projektowane przez niego wnętrza. Dekoracje, jak i meble jego projektu są okazałe i bogate, obficie rzeźbione i złocone. W stylu zbliżają się zarówno do włoskich mebli barokowych jak projektów I. Jonesa, którego Designs wydal w 1727. Ku architekturze zwrócił się mając 45 lat, a więc po 1730. Projekty jego główne dzieła - Holkham Hall (zaczęte 1734, zrealizowane przez Brettinghama) należy w znacznej mierze przypisać Burlingtonowi, którego rękę zdradza "staccato" zewnętrznej architektury i użycie tak typowych i samowydzielających się elementów, jak palladiański motyw okna ujętego w odciążający łuk. Apsydialny hall, wykonany w marmurze, stanowi efekt połączenia założenia rzymskiej bazyliki z egipską salą Witruwiusza. Wyposażony w kolumny, kasetonowy strop i mieszczący wspaniałą klatkę schodową prowadzącą na piano nobile, jest jednym z najbardziej ekspresyjnych wnętrz w Anglii. Przebogato złocone, obite adamaszkiem sale, kunsztowne obramienia drzwi zwieńczone szczytami, ciężkie gzymsy koronujące i nisze na antyczne posągi ukazują wyraźnie jak podziwiano w Anglii rzymską okazałość. Ministerstwo skarbu (1733-37) oraz budynki przy Arlington street 17 (1741) i Berkeley Square 44 (1742-44) są godne uwagi głównie ze względu na swe wnętrza. Dom przy Berkeley Square wyróżnia się przede wszystkim dzięki klatce schodowej, której założenie przestrzenne należy do najbardziej wyrazistych w Londynie. Esher Place w Surrey był najlepszym spośród jego dzieł neogotyckich (skrzydła, dziś nie istniejące, oraz inne zmiany z ok. 1730). Ostatnia budowla Kenta - Horse Guards w Londynie (1750-59) stanowi powtórzenie Holkham, niestety po śmierci Kenta niefortunnie nadbudowano nad częścią środkową wieżę zegarową, której wykonawcą był John Vardy. Dzięki wpływom Burlingtona Kent został mianowany w 1726 mistrzem ciesielskim w Królewskim Urzędzie Budowlanym a w 1735 uzyskał tytuł mistrza budowlanego i zastępcy inspektora. Z historycznego punktu widzenia Kent jest może bardziej znaczący jako projektant ogrodów niż jako architekt. Był on twórcą angielskiego ogrodu krajobrazowego i pierwszym, który "przeskoczył płot i dostrzegł, że cała natura jest jednym ogrodem". W ten sposób został gruntownie zmieniony stosunek między domem a krajobrazem. Fasady straciły na mocy i dramatyczności. Od tego czasu starano się harmonijnie łączyć rezydencję z otoczeniem, które nie było dotąd zdominowane i określane przez architekturę.