architekci
Bratłomiej Berrecci 1480-1537
Włoski budowniczy i rzeźbiarz działający w służbie Zygmunta I. Pochodził przypuszczalnie z Pontassieve koło Florencji, a wykształcenie uzyskał w kręgu sztuki florenckiej. Do Polski przybył, poprzez Węgry, w 1516, w 1528 przyjął prawo miasta Kazimierza koło Krakowa. Jego głównym dziełem była kaplica Zygmuntowska przy katedrze wawelskiej (projekt 1517, realizacja 1519-33), kwadratowa budowla z kopułą na bębnie, z bogatą dekoracją ornamentalną i figuralną wewnątrz, znakomity przykład włoskiego renesansu. Kaplica ta stała się pierwowzorem wielu kaplic grobowych w Polsce. W 1525-30 Berrecci przebudował kaplicę dla Piotra Tomickiego, zamkniętą kopułą na żagielkach (bez bębna), umieszczając w niej nagrobek biskupa, ujęty w bogato ornamentowane ramy architektoniczne. Po śmierci Franciszka Florentczyka Berrecci kontynuował budowę pałacu wawelskiego, kończąc krużganki (1527-35). W rzeźbiarskim warsztacie Berrecciego wykonywano wiele detali architektonicznych dla Wawelu oraz rzeźb nagrobnych.