architekci
Chrystian Piotr Aigner 1756-1841
Protegowany S.K. Potockiego, odbył studia we Włoszech, gdzie przyswoił sobie repertuar form antycznych i renesansowych. Po powrocie do Polski rozwinął żywą działalność architektoniczną, zwłaszcza w służbie magnackich rodów Potockich, Czartoryskich i Lubomirskich, później pracował dla rządu Królestwa Kongresowego w Warszawie. Członek Akademii św. Łukasza w Rzymie i Towarzystwa Królewskiego Warszawskiego Przyjaciół Nauk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego (od 1817). Od 1825 żył we Włoszech. Był wybitnym interpretatorem palladianizmu, ale skłaniał się też ku romantycznemu odczuwaniu przeszłości (Domek Gotycki w Puławach, wprowadzenie elementów neogotyckich w czasie przebudowy zamku w Łańcucie, 1798-1810). Wielkim dziełem Aignera była przebudowa rezydencji Czartoryskich w Puławach (1785-1810; m.in. pałac Marynki, Świątynia Sybilli, kościół). W Warszawie Aigner wzniósł fasadę kościoła św. Anny (1786-88, projekt opracowany wspólnie z S.K. Potockim), przebudował pałac Radziwiłłów na Pałac Namiestnikowski (1818-19), zbudował mennicę (1817-19), kościół św. Aleksandra (1818-25) i dom przy Marywilu (1810, włączony później do zespołu Teatru Wielkiego). Aigner projektował też m.in. kościół w Suwałkach (1819-25), oraz pałace w Igołomii (ok. 1800) i w Zarzeczu (1817-19). Opublikował m.in. Rozprawę o guście w ogólności a w szczególności w Architekturze... (1812) i Budowy Kościołów. Część pierwsza (1825).