architekci
Hugo Alvar Henrik Aalto 1898-1976
Jeden z najważniejszych współczesnych architektów i z pewnością najwybitniejszy w swym ojczystym kraju - Finlandii. Początkowo budował w typowo skandynawskim stylu neoklasycznym (1923-25), zwrócił się jednak, poczynając od znakomitej biblioteki w Viipuri (1927-35, obecnie Wyborg) ku stylowi międzynarodowemu, do którego należą również: sanatorium w Paimio (1929-33) i fabryka z przynależnym jej osiedlem robotniczym w Sunila (l936-39, założenie znacznie rozbudowane 1951-57). Wyczulony na specyficzne cechy materiałów budowlanych, używał w bogatej w lasy Finlandii przede wszystkim drewna. W 1932 zainicjował też wyrób mebli z giętej sklejki. Drewno było dominującym elementem w zaprojektowanym przez niego fińskim pawilonie na Wystawie Powszechnej w Paryżu w 1937 oraz w willi Mairea w Noormarkku (1938). Jego najbardziej oryginalne dzieła powstały po drugiej wojnie światowej. Aalto znalazł wówczas własny język form, odmienny od obiegowych wzorów, ale harmonizujący z powszechną tendencją do tworzenia zespołów bardziej ekspresyjnych pod względem plastycznym. Widoczne jest to w dynamicznie sfalowanych liniach ścian, jednospadowych dachach, łączeniu cegły z drewnem. Do jego głównych dzieł należą: dom akademicki Massachusetts Institute of Technology w Cambridge (1947-49) z faliście wygiętą fasadą i zewnętrznymi diagonalami schodów; ratusz w Saynatsalo (1951-52), pensjonat w Helsinkach (1952-57) - zwykły, nieskomplikowany budynek; kościół w Vuoksenniska koło Imatry (1952-58), o całkowicie swobodnym planie; dom kultury w Helsinkach (1955-58). W Hansaviertel w Berlinie Zachachodnim Aalto wzniósł blok mieszkalny (1955-57), inny jego budynek mieszkalny powstał w Neues Vahr, mieście-satelicie Bremy (1959-63). W 1959 Aalto wygrał konkurs na operę w Essen, zaś dla Wolfsburga zaprojektował ośrodek kultury i dwa kościoły (jeden poświęcony w jego obecności w 1968). Jednym z ostatnich i zapewne najdoskonalszym jego budynkiem jest sala koncertowa w Helsinkach (1971). Aalto poświęcał też wiele czasu urbanistyce. Od 1960 był odpowiedzialny za ogólne planowanie Helsinek i architektoniczne ukształtowanie centrum miasta.