Listy przebojów

My soul has returned so I call it a lesson learned
Another lesson learned.

Zobaczyłem Ją pierwszy raz w którejś z muzycznych telewizji, mniej więcej w roku 2001. Pop-papki zrobiło się już tyle w mediach, że powoli przechodziłem na słuchanie niemal wyłącznie zawartości własnej fonoteki. Na tym tle Była jak objawienie: Dziewczyna, która potrafiła połączyć we wdzięczny sposób soul z "młodymi rytmami". Potem było już tylko lepiej... więc wciąż Jej słucham. Ulubiony utwór: Lesson learned.

Live each moment
Once upon a time.

Anggun pochodzi z Indonezji, po sukcesie w swoich rodzinnych stronach Ruszyła w świat. Urzekła mnie w 1997 roku wideoklipem do największego z Jej przebojów, Snow on the Sahara (do zobaczenia tutaj). W roku 2005 Powróciła z bardzo dobrym albumem Luminescence. Jest to jeden z moich ulubionych albumów do słuchania podczas spacerów. Ulubiony utwór: Devil in my mind.

Cause the line between wrong and right is the width of the thread from the spider's web.

Długo się do Niej przekonywałem. Kompletnie "nie trafiał" do mnie utwór za którym ludzie szaleli, Nine million bicycles. Trochę z przekory postanowiłem jednak dać Jej szansę i przesłuchać w sklepie całą płytę, a nie tylko singla promocyjnego. No i tu wpadłem, Uwiodła mnie bez reszty swoim głosem. Z biegiem czasu, "kawałek po kawałku", zakopałem nawet topór wojenny z Nine million bicycles. Ulubiony utwór: Spider's Web.

I wish I had a crystal ball to see what the future holds
But we don't know how the story ends 'till it's all been told.

Przy Niej chce się powiedzieć: młodość górą! Młoda dziewczyna o świetnym głosie, śpiewająca interesujące, mądre piosenki, które niejednokrotnie Sama pisze, czerpiąc przy tym pełnymi garściami z muzyki soul, która kojarzy się przede wszystkim z doświadczonymi, czarnoskórymi wokalistami. A tu nic z tego: Joss w momencie nagrywania tego albumu Była jeszcze nastolatką, pochodzącą z  Wielkiej Brytanii. Ulubiony utwór: Security.

Świat szybki jak młody wiatr pędzi co tchu
I nie ma czasu na miłość już.

Płyty z męską ścieżką wokalną stanowią w mojej fonotece zdecydowaną mniejszość. Tak już mam, wbrew męskiej przypadłości bycia wzrokowcem, moja fascynacja Kobietami przejawia się również w tym, że uwielbiam Ich słuchać. A tu trafił się Rodzynek wypromowany przez Kayah. Album In The Room jest również jedną z zaledwie kilku płyt polskich wykonawców, jakie kupiłem na przestrzeni ostatniej dekady. Wyciągnięcie wniosków pozostawiam Tobie, Czytelniku. Ulubiony utwór: Prócz Ciebie, Nic.

W zasadzie za uzasadnienie mogłoby wystarczyć zdanie: Bo jest na tym albumie Nordic Point, ale to trochę bardziej skomplikowane, poza tym dwa pozostałe utwory na tym albumie też są wspaniałe. Ten album pojawił się w moim życiu wtedy, gdy odchodziła z niego moja Mama, w grudniu 2006 roku. Więcej albumów autorstwa Adama Certamena Bownika można znaleźć tutaj. Ulubiony utwór: Nordic point.

Behind the wall
There is a boy
I've tried to reach
For many years

Duet Hungry Lucy tworzy muzykę, która hipnotyzuje i nie daje się łatwo zaszufladkować. Czasem ich dźwięki brzmią mrocznie, czasem niemal balladowo, ale nie sposób się od nich oderwać. Głos wokalistki Christy Belle zdaje się być kolejnym instrumentem, nieodmiennie przyciągającym słuchacza niezależnie od tego, że czasem śpiewa głosem przywodzącym na myśl wyznanie miłosne, a czasem krzyk rozpaczy nad gruzami pokonanego starożytnego miasta. Na uwagę zasługują też ich niebanalne teksty piosenek. Więcej albumów ich autorstwa można znaleźć tutaj. Ulubiony utwór: To kill a king.

Bardzo niebezpieczny album. Włączasz niegroźne, zdawałoby się, dźwięki fortepianu, nota bene świetnie zagrane, a po chwili, sam nie wiesz nawet kiedy, zaczynasz eksplorować swoje własne wnętrze, znajdując tam sprawy, których byś się nie spodziewał, albo takie których od lat już nie umiesz widzieć... Tak z grubsza wyglądał mój pierwszy kontakt z tym albumem, ma się rozumieć - pierwszy z wielu nastepnych. Ulubiony utwór... Trudno wskazać jeden, jak mam ochotę na dźwieki typu "lekko, łatwo i przyjemnie" to Forbidden love, gdy zaś mam ochotę na "widzenie niewidzialnego", to raczej Quiet place.

Jeśli chciałbym określić Ich twórczość, powiedziałbym: prawdziwa muzyka. Nie rozumiem ani słowa z tego, co Śpiewają, nie wiem nawet, jakim językiem się posługują, a mimo to bez problemu podążam za ich uczuciami. Już choćby dlatego uważam ten album za jeden z najciekawszych, jaki słyszałem w życiu. Ulubiony utwór: Haizea.

You just don't know what you can miss
The world is full of surprises and dreams

W dużym skrócie: antydepresant o sile rażenia bomby termojądrowej. Jeśli Słuchasz tego singla bez uśmiechu na ustach i/lub choćby próby tańczenia, Jesteś martwy. Cytując Artystkę, mówiącą w pewnym momencie łamaną polszczyzną: "No mówię Wam, było tak świetnie zrobione, że kurczę, nie wiadomo co...". Just try! Albumy Artystki znajdziesz tutaj. Ulubiony utwór (z definicji, bo jedyny): Try.

Gdy słucham tej płyty, ciśnie mi się na usta wyrażenie "udany początek". Niby jeszcze w niektórych utworach pobrzmiewa może nieco zbyt "automatyczna" perkusja, może to i owo można by było jeszcze kompozycyjnie wygładzić, ale słucham tego albumu z ogromną przyjemnością. Inne albumy Onirica znajdziesz tutaj. Ulubiony utwór: tu mam konflikt rozumu i serca, serce wskazuje na Going home, ale wszelkie statystyki pokazują, że najczęściej odtwarzam Deuterium.

Chwila wytchnienia na liście, coś nieco bardziej nastrojowego. Klimat rodem z gier Role Playing Games, opowieści o Alchemikach i Czarownikach lub z historii, gdzie za dobre uczynki można było dostać pół królestwa i dodatkowo Księżniczkę za żonę. Jeśli jednak Chcesz tylko posłuchać innych albumów Celestial Aeon Project, to Możesz udać się na swoim wiernym rumaku tutaj. Ulubiony utwór: tu wybór jest bardzo trudny, ale stawiam na Desert Village lub Citadel, ewentualnie Dreaming of Flying, w tej kolejności.

Młodość, świeżość, kobiecość, różnorodność - tych cech nie sposób odmówić Parenthese enchantee, ani jego Autorce. W jednym utworze ostre gitarowe granie, w innym nostalgiczne dźwięki fortepianu. Kobieta zmienną jest ;) Ulubiony utwór: Si un jour lub Rencontre ephemere, nie mogę się zdecydować, każdy może mieć czasem coś z kobiety ;).

To nie jest twoja wina.

Młody chłopak rozwiązuje w mig zadania, których rozwiązanie zajmuje gwiazdom światowej matematyki, zatrudnionym na najbardziej prestiżowej uczelni technicznej świata, MIT, lub jak kto woli, Massachusetts Institute of Technology, dwa lata. W widoczny sposób jego geniusz przerasta kadrę uczelni. Wschodząca gwiazda matematyki? Nie do końca, w momencie, gdy go poznajemy, pracuje na uczelni... z mopem w dłoni. Bajka o Kopciuszku lub kolejna komedia romantyczna? Nic z tych rzeczy. To film o tym, jak trudno czasem kochać samego siebie i czym brak tej miłości może się objawiać i skąd się brać. Naprawdę polecam!

- Dlaczego?
- Nie wiem. Ale wiem, że muszę to zrobić. Właśnie teraz.

Piękna opowieść, skłaniająca do przemyśleń na temat miłości, życiowych pasji i przeznaczenia. Kto jest nam postawiony na drodze życia, i dlaczego? Gdzie leży granica, do której wolno nam się posunąć we własnym postępowaniu wobec innych? Jak można się dowiedzieć wszystkiego o nowo poznanej Kobiecie? ;)

To ja, Wojciech. Mam trzydzieści lat i znów ktoś kategorycznie pragnie mojej obecności. Usiłuję sobie przypomnieć, jak się w to wpakowałem?

Opowieść o tym, jak broniąc się przed ciosami, zadawanymi przez jednych ludzi, zakładamy na siebie pancerz, który nie pozwala innym ludziom nas uleczyć. O tym, jak oddaje się cios za cios, bo nie umie się inaczej, bo niczego poza kolejnym ciosem nie umie się już spodziewać. Mimo pewnej dozy humoru, jaka przewija się momentami przez ekran, jest to film bardzo trudny. Dla niejednego Widza będzie to zapewne trud kierujący ku bolesnej zmianie własnego, jeszcze bardziej bolesnego życia.

- No to gdzie jest ta ognista potwora, co?
- W zamku. Czeka na swojego rycerza.
- Ja smoka miałem na myśli, Shrek...

Film dla małych i dużych. Opowieść z morałem dla dzieci, żarty zrozumiałe jedynie dla dorosłych. Niejeden widz, gdzieś pomiędzy zabawnymi dialogami skonstatuje, że niczym Lord Farquaad w jednej z odzywek Shreka, też "ma chyba jakiś kompleks"... Piękna bajka o tym, że nie wszystko jest takie, jakim się wydaje i że nie całą prawdę widać na pierwszy rzut oka.